משלי (Mishlei) 9
حكمت، خانه خود را بنا كرده، و هفت ستونهای خویش را تراشیده است.
ذبایح خود را ذبح نموده و شراب خود را ممزوج ساخته و سفره خود را نیز آراسته است.
كنیزان خود را فرستاده، ندا كرده است، بر پشتهای بلند شهر:
«هر كه جاهل باشد به اینجا بیاید، و هر كه ناقصالعقل است،» او را میگوید.
«بیایید از غذای من بخورید، و از شرابی كه ممزوج ساختهام بنوشید.
جهالت را ترك كرده، زنده بمانید، و به طریق فهم سلوك نمایید.
هر كه استهزاكننده را تأدیب نماید، برای خویشتن رسوایی را تحصیل كند، و هر كه شریر را تنبیه نماید برای او عیب میباشد.
استهزاكننده را تنبیه منما مبادا از تو نفرت كند، اما مرد حكیم را تنبیه نما كه تو را دوست خواهد داشت.
مرد حكیم را پند ده كه زیاده حكیم خواهد شد. مرد عادل را تعلیم ده كه علمش خواهد افزود.
ابتدای حكمت ترس خداوند است، و معرفتِ قدوسْ فطانت میباشد.
زیرا كه به واسطه من روزهای تو كثیر خواهد شد، و سالهای عمر از برایت زیاده خواهد گردید.
اگر حكیم هستی، برای خویشتن حكیم هستی. و اگر استهزا نمایی به تنهایی متحمّل آن خواهی بود.»
زن احمق یاوهگو است، جاهل است و هیچ نمیداند،
و نزد در خانه خود مینشیند، در مكانهای بلند شهر بر كرسی،
تا راهروندگان را بخواند، و آنانی را كه به راههای خود براستی میروند.
هر كه جاهل باشد به اینجا برگردد، و به ناقصالعقل میگوید:
«آبهای دزدیده شده شیرین است، و نان خفیه لذیذ میباشد.»
و او نمیداند كه مردگان در آنجا هستند، و دعوتشدگانش در عمقهای هاویه میباشند.